Cemil Meriç / Jurnal

Bir tanem! Boyuna göklere yükselen, boyuna uçurumlara yuvarlanan bir insanın trajedisi. Sen öyle bir kadehsin ki bir yudumun iksir, bir yudumun zehir. Bu bir şükran mektubu olmalıydı, bu akşam fânilerin en bahtiyarıydım. Bu bir şükran mektubu olmalıydı, dudakla/ındân ebediyeti içtim, ebediyeti ve aşkı. Bu bir şükran mektubu olmalıydı… Ama o kadar çok, o kadar çabuk değişiyorsun ki sevgilim, bulutlar gibisin, dalgalar gibisin. Yorgunum bir tanem. Ayaklarımı çakıllar parçaladı ve dudaklarım susuzluktan çatlak. Daha kaç gece saçlarını okşayabileceğim, bilmiyorum. Evet, yanımday-ken entarinin teması beni aşıkların en bahtiyarı yapabiliyor. Saçlarını koklamak ne baş döndürücü saadet! Ya ellerin? yaşayan, duyan ve düşünen ellerin? muhteşem bir çiçek gibi açılan, muhteşem bir çiçek gibi kapanan ellerin… Kleopatra’nın geceleri. Vuslatın bin Kleopatra’ya değer. Ve bin kere can verilebilir senin için. Ama ölüm bile yanında güzel, ölüm bir şehvet, yanında. Dudakların dudaklarımda, bir rüyaya dalar gibi ölmek… Veya yaşamak… İkisi de güzel. Yine ce-hennemindeyim. Saat iki. Yanımdasın, içimdesin, kulakla-rımdasın, göz bebeklerimdesin. Biliyorum ki bu gece de uyu-yamayacağım. Sonra günler, soğuk, düşman ve kasvetli, suratımı tırmalayıp geçecek, kalbimi dişleyip geçecek. Kadın benim için hiçbir zaman oyun olamadı. Sen kadından da fazla bir şeysin. 

Aşkı vuslat taçlandırır. Kıvılcım o zaman yangınlaşır. Bunu bilmiyorsun. Yaşamaktan korkuyorsun sevgilim. Ve saadetten korkuyorsun. Halbuki hayatın ve saadetin ta kendisisin. Juliette kadar gençsin. Virginie kadar çocuk. Ben de Romeo’nun kara sevdasıyla tutuşuyorum. Ve Paul kadar tecrübesizim. Bakirim. Bu bir sonbahar fırtınası sevgilim. 

Üzüntün beni yıktı. Her davranışın hürmet ve takdise layık. Ama galiba biraz rahatsızdık. Basit bir kazaydı bu. Hele gecemizi zehir etmeye hakkımız yoktu. Ben bir hafta o saatleri düşünerek yaşayabiliyorum. Ayrılırken sesin biraz daha gülümsemeliydi. Dargın gibi kaçtın. Bilmediğimiz bir limana gidiyor bu gemi. Deniz fırtınalı, ama bindik bir kere. Ateşle oynayanın parmakları yanacak, tabii bu. 

İyi geceler dilerim sevgilim.

Cemil Meriç / Jurnal

Kalbimi kelimelerle doldurdum. Mektuplarım onun için parmaklarını yakıyor. Dudaklarını da yakacak. Dudaklarını ve bütün varlığını. Ben pervane değil, ateşim. Kıskanıyorum kelimeleri. Birer kelebek gibi sana uçuyorlar. Kelimeler senin kokunla sarhoş. Saçlarını okşayan rüzgarı kıskanıyorum. Tenine sarılan entarini kıskanıyorum. Saçlarında dolaşan tarağı kıskanıyorum. Anlıyor musun? Aynanı kıskanıyorum. Yatağını kıskanıyorum. Yılları kıskanıyorum. Kimsin sen? Kasın veya serap. Tanrıyı kıskanıyorum.: seni beraber yarattık. O başladı, ben tamamladım. Sevmek yaratmak demektir. Pigmalyon’un biçim verdiği heykel canlanacak mı? Kimsin sen? Azabım veya saadetim. Yahut hem azabım hem saadetim. Pigmalyon’un yaptığı heykel canlanmış. Damarlarında kanımın dolaşmasını istiyorum, kanımın ve aşkımın. O zaman granitte olsan canlanırsın, balçık da olsan.canlanmazsan kırarım seni! Yeniden biçim vermek için belki. Ama dış biçiminde kusur yok…

Bu mektupları masal sanıyorsan aldanıyorsun. Kalemi aleve batırıyorum, gönlümün alevine. Ve sen yanardağ ile oynayan bir çılgınsın. Kırık bir sazda senfoni çalmak! Sevilen ses sazların en güzelidir. Kristof Kolomb’un önüne Amerika’yı çıkaran kader, karşıma seni çıkardı. Seni yani cehennemi. Ben herhangi bir insan değilim. Istırapla sonsuzluğa varmış ve susuzluktan dudakları çatlamış bir garip yolcu.

Binbir gece, on binbir gece… sana her gün yeni bir şarkı besteleyebilirim. Kaf Dağı’nın ardındaki bahçelerden hiçbir faninin koklamadığı çiçekleri, hiçbir elin uzanmadığı meyveleri getirebilirim. Çiçek de, meyve de palavra. Seni boşluktan kurtarabilirim.

Yolcu boş bir evin kapısını mı çalıyordu? Neden bu kapıyı seçmişti? Evin pencerelerinde ışık yoktu… aşk İspanyol kervansaraylarına benzermiş. Onda kendi getirdiğimizi bulurmuşuz. Ben Ekvator’un güneşini, Akdeniz’in gecelerini, denizin sonsuzluğunu ve 18 yaşımın heyecanlarını getirdim bu kervansaraya. Kapıyı açacak mısın?

Saat 1.30. bu mektup belki de pencerene konan son güvercin. Gerçek incilerle Hollanda taşlarını ayıramıyor musun birbirinden? Gerçek inciler ummandan çıkar. Benim gönlüm uçsuz bucaksız bir ummandır. Orada incileşen sensin. Hayat tesadüfün eseri, protoplazma tesadüf. Kader Kristof Kolomb’un karşısına Amerika’yı çıkarır. Dante’nin cehenneminde en korkunç azaplar, bahtiyar olabilirken olamayanları bekliyor. Bunu sana daha evvel söylemiştim. Bu gece yine uykusuzum. Yine kulaklarımda sen varsın, etimde sen varsın. Seni olduğun gibi kabul etmek! Tanımıyorum ki. Bir saatte dört mevsim. Toprak bile almadan vermez. Harikulade bir romanı beraber yazabiliriz. Yazabilmek ne kelime! Yaşayabiliriz. Roman başladı mı? Bir dakika kendin ol. bir dakika cemiyetten sıyrıl, ezberlediklerini unut. Bırak varlığını. Bir rüyaya bırakır gibi bırak. Aşkın bir oyun olduğunu kabul etmiyorum. Aşk bir teslimiyettir, bir eriyiştir. Yeniden doğmak için uyanıştır. Aşkın bütün sırrı iki kelimede: varlığından soyunmak. Aşk için ya hep vardır, ya hiç. Sen hep misin, hiç misin? Bu iş ters başladı. Belki anlamadığın ve anlamayacağın bir dili konuşuyorum. Bu dili anlayan kaldı mı ki?

Sana mektup yazmak, asırlarca hiçbir peri kızının okumadığı mektupları. Destanlar yazabilirim. Ama anlarsan. Yoksa kelimeler bütün pırıltılarını kaybeder. Elmas kömürleşir… geçen akşam ne kadar naziktiniz, zindanıma bahar getirdiniz. Sonra, sonra yine o anlayışsız, o herhangi, o sokaktaki kadın… ben insanlardan gözlerim için ışık istemedim. İstanbul sokaklarında dört gün dört gece aç gezdim. Aşkta dilencilik etmem. Yarım saat, bir saat, on dakika görüşebilirdiniz benimle. Bir daha sizi hiçbir ricamla rahatsız etmeyeceğim. Sizi ve hiç kimseyi. Bu gece yeni tanışan iki insan gibiydik. Gelmeyecektim. Size fazla ehemmiyet vermediğimi göstermek için geldim.

Ben arkadaşlarımı sevgime layık oldukları müddetçe ararım. Kalp. Köpek yesin kalbi. Saatler geçiyor. Bahar geçiyor ve biz göçüyoruz. Kapıyı daha çok çalarım belki. Belki de… ama evin boş olmadığından emin olmalıyım. Seni sevmesem bu oyunu uzatabilirdim. Belki şakayla başladı bu iş. Bütün işler şakayla başlar. Belki baharın muzipliği bu…

İyi geceler canım…

Cemil Meriç / Jurnal 

Rudyard Kipling: Adam Olmak

Adam Olmak

çevrende herkes şaşırsa bunu da senden bilse

sen aklı başında kalabilirsen eğer

herkes senden kuşku duyarken hem kuşkuya yer bırakır

hem kendine güvenebilirsen eğer

bekleyebilirsen usanmadan

yalanla karşılık vermezsen yalana

kendini evliya sanmadan

kin tutmayabilirsen kin tutana

düşlere kapılmadan düş kurabilir

yolunu saptırmadan düşünebilirsen eğer

ne kazandım diye sevinir ,ne yıkıldım diye yerinir

ikisini de vermeyebilirsen eğer

söylediğin gerçeği büken düzenbaz

kandırabilir diye safları dert edinmezsen

ömür verdiğin işler bozulsa da yılmaz

koyulabilirsen işe yeniden

döküp ortaya varını yoğunu

bir yazı turada yitirsen bile

yitirdiklerini dolamaksızın dile

baştan tutabilirsen yolunu

yüreğine sinirine dayan diyecek

direncinden başka şeyin kalmasa da herkesin

bırakıp gittiği noktaya

sen dayanabilirsen tek

herkesle düşüp kalkar erdemli kalabilirsen

unutmayabilirsen halkı krallarla gezerken

dost da düşmanda incitemezse seni

ne küçümser nede büyültürsen çevreni

her saatin her dakikasına

emeğini katarsan hakçasına

her şeyiyle dünya önüne serilir

üstelik oğlum adam oldun demektir.

Rudyard Kipling

İsmet Özel / Of Not Being A Jew

Çoğu kez, yağmurları alkış,

alkışları yağmur olarak algılarız.

Birden boşanır bir alan açmak için her ikisi de.

Coşkuyla gelirler, ama beklemedik bir anda değil.

Yağmurdan önce gök kapanır,

bir söz, bir hal ve tavır

kendini kapattığı anda patlar alkış.

Bekleriz yağmuru

alkışı bekleriz.

Yine de içimizde bir his: gelmeyebilir.

Bilemeyiz yağmurdan ve alkıştan önce başa gelecek olan nedir.

Ya bu ikisi gelmez de; gelirse o bilmediğimiz!..

Yağmur ve alkış insanlara

yalnızca geldikleri için değil

yerlerine başka bir şey gelmediği için iyi gelir.

Her inen yağmur alkışlar birini desek yalan olmaz

söylenebilir alkışında insanlar için

can suyu yerine geçtiği, lakin yine de

bir başka şey var-alkış bağlantısını kuran:

O kanat sesleri hem yağmurun ve hem alkışın

arasından duyulan.

Bütün sesler içinden ayırdedilir

dallara, yollara düşen damlaların tıpırtısından

çarpışan iki elin şakırtısından ayırdedilir

meleklerin kanat hışırtıları.

Ve melekler nedense insanlara

sanki değecekmiş gibi yaklaşır

yağmur ve alkış arasında.

Anlaşılmaz bu yakınlık

insanla melek arasında

biri balçık, biri nur

biri adları bilir

biri aldığı buyruğu şaşmaksızın

yerine getirir

insan savaşır sonuna kadar

yine de kılıç

meleğin elindedir.

İsmet Özel / Of  Not Being A Jew – Bir Vefa Daha -Şûle Yayınları

Sevgilime İftira / İsmet Özel

Dudaklarından kalkarken boynun kurcalar beni.
Bir yanımı kara çıbanlara saldılar, ıslak.
Bir yanım hiç ayrılmamıştır, gümeçlerde saklıdır.

Ondan ki nefret içinde omzunu okşuyorum.
Ama bana şimdi gerçekten zor gelen şey,
bir grevin çocuklara kazınmış izlerini hatırlamak.
Sözlerimi etime bastırıyorum.
İçimde çalılıkları yaran bir postalın tortusu,
benim bu sası karanlığa zorla, zorlayarak
tutuşmuş bir gül sıkıştırmak boynumun borcu.
Yeter ki,
sağlam senetler verilmiş sanılırken aşkı karartmak için,
sen bir daha beni saçlarınla sıyır.
Ağdalanmış sevincimi hışırdat, bunu yapabilirsin.
Çünkü bütün bankalar, silah fabrikaları,
her gün bacaklarımıza sırnaşan kara köpük
senin sessiz gururunda homurdanan tufanı
hesabetmiş değil.
Bilmemişler hıncımın yaban otlar suladığını.
Çalakalem sevebilmek elimden gelmiyor
belki evet.
Onların mühürlerini kımıldatan barut dumanlarını
solumaktan biraz çopurlanmıştır sesim.
Senin göğsünü ağartırken yıpranılacak elbet,
bakışlar tozlanacak dolukmuş sofalardan
ezikliğin şehveti yayılınca.
Taptaze yaşlanmayı da öğrenmem gerekecek.
İştedir yalanı seyreltiyor uykusuzluklar,
aklımın köşesinden atlılar geçiyor.
Değil mi ki beni şımartan gökyüzüdür
ve ben o tanyerlerinin sulbünden gelmekteyim.
Hiç bir dostumu kalebent saymam parmaklıkların ardında.
Kan değildir dostlarımın çakrışına bulaşan
kan değil, mürekkep lekesi ben bilirim.
Çünkü bir gün gerçekten kan aktığında,
ölüm çiçeklerin yırtıcı dülgerliği sanılacaktır.
Karaysam şimdi öfkenin payı vardır karanlığımda.
Aşktandır titrediğim eğer ki titriyorsam.
Sözlerim öcalan ağza misvak, iyice anlaşılsın.
Bu dağlanmış toprağa süzülen ayaklarımdan
keşke kan olsao zaman
senin çardağına çıkarken
karıştırırken şarapla kendimi sana
varsın gün geçtikçe her şeyde biraz kahır,
biraz bakır çalığı olsun lokmamızda.
Bana soru sor artık!
Beni kurtarma, konuştur!
Beni yaz geceleri patlayan sağnaklara bağışla…

İçimden Şu Zalim Şüpheyi Kaldır / İsmet Özel

İçimden Şu Zalim Şüpheyi Kaldır Ya Kendin Gel Ya Beni Oraya Aldır

Ağzının bir kıvrımından cesaret bularak

ter yürekte susayışlar yaratan yağmurlara açıldım

kalmışsa tomurcuklar önünde sendeleyen çocuklar

kalmışsa bir kaç ısrar ölümle yarışacak

onların yardımıyla dünyamıza acıdım.

Dünya. Çıplak omuzlar üzerinde duran.

Herkes alışkın dölyatağı bersalarla ağulanmış bir dünyaya

Benimse dar

çünkü dargın havsalamın

gücü yok bazı şeyleri taşımaya.

Önce kalbim lanete çarpa çarpa gümrah

sonra kalbim gümrah ırmakları tanımaktan kaygulu

sakın Styks sularının heyulası sanmayın

er gövdesinde dolaşan bulutun simyası bu,

biraz üzgün ve Ömer öfkesinde biraz

öyle hisab katındayım ki katlim savcılardan sorulmaz

ne kireç badanalı evlerde doğmuş olmak

ne ellerin hırsla yaban tutuşu

ne fabrikalarda biteviye üretilmekte olan kahır

dev iştihasıyla bende kabaran aşkı

yetmez karşılamaya.

İnsanlar

hangi dünyaya kulak kesilmişse öbürüne sağır

o ferah ve delişmen birçok alınlarda

betondan tanrılara kulluğun zırhı vardır

çelik teller ve baruttan çatılınca iskeletim

şakaklarıma dayanınca güneş

can çekişen bir sansar edasıyla

uğultudan farkedilmez olunca konuştuğum

kadınların sahiden doğurduğuna

toprağın da sürüldüğüne inanmıyorum

nicedir kavrayamam haller içinde halim

demiri bir hecenin sıcağında eriyor iken gördüm

bir somunu bölünce silkinen gökyüzünü

su içtiğim tas bana merhaba dedi, duydum

duydum yağmurların gövdemden ağdığını.

Sen ol küçük bir kıvrımdan, bir heceden

aşk için bir vaha değil aşka otağ yaratan

sen ol zihnimde yüzen dağınık şarkıları

bir harfin başlattığı yangın ile söndür

beni bir ses sahibi kıl, kefarete hazırım

öyle mahzun

ki hüzün ciltlerinde adına rastlanmasın.

İsmet Özel/1975

Kirpinin Zarafeti / Muriel Barberry

"Yaz yağmuru nedir biliyor musunuz? Önce yaz göğünü patlatıp çatlatan saf güzellik, kalbi ele geçiren saygılı kaygı, yüceliğin bile ortasındayken kendini pek gülünç hissetmek, nesnelerin haşmeti karşısında pek kırılgan ve şişkin hissetmek, 

dünyanın cömertliği karşısında şaşkın, kendini kaptırmış, aşırı hoşnut hissetmek. Sonra, bir koridoru arşınlamak ve aniden, ışıklı bir odaya dalmak. Beden artık bir kılıf değil, tin bulutlarda yaşar, suyun gücü onundur, yeni bir doğumla birlikte mutlu günler müjdelenir. Yağmur, yaz, kımıltısız tozu süpürerek, varlıkların ruhuna bir tür sonsuz soluk aldırır. Böylece, bazı yaz yağmurları, bizim içimize, kalbimizle birlikte çarpan yeni bir kalp gibi demir atarlar."

Kirpinin Zarafeti / Muriel Barberry

"Sanat neye yarar? Zamanın içinde, hayvani mantığa indirgenmesi pek mümkün olmayan duygusal bir yarık açarak, şimşek gibi gelip geçen kısacık bir an bizde kamelya yanılsaması yaratır. Sanat nasıl doğar? Tinin duyumsal alanı yontma kapasites

inden doğar. Sanat bizim ne işimize yarar? Duygularımızı şekillendirir ve görünür kılar. Bunu yaparken de özel bir biçim dolayısıyla insani duyguların evrenselliğinin somut örneği olan bütün eserlerin taşıdığı sonsuzluk damgasını duygularımıza basar."

Mrs.Dalloway / Virginia Woolf

“Zamanla şu kanıya varmıştı ki, söylenmeye değer tek şey duygulardı, içten gelenlerdi. Zeka saçmaydı. İnsan içinden geleni söylemeliydi yalnızca. ''

Körleşme / Elias Canetti

‎"Bilgisiz kişinin elinde kitaplar savunmasızdır."

Körleşme / Elias Canetti

‎"İnsan her zaman kendini kitleden ve onu oluşturanlardan korumasını bilmelidir."

Körleşme / Elias Canetti

"Bir kitaplık, dünyadaki en büyük vaatten daha değerlidir."

SEYYİD AZİM ŞİRVÂNÎ-TEZKİRETÜ’Ş-ŞU’ARÂ

Be-târ-i her mûyeş tûde tûde ‛anber-i ter

Be-çîn-i her zülfeş nâfe nâfe müşg-i Tatar

Nemek be-gonca biyâ-kende kîn me-râ hande

Şeker zi-la‛l-i perâkende k’în me-râ güftâr

Ruheş şakîk ve lâkin şakîk-i ‛âliye-hat

Lebeş ‛akîk ve lâkin ‛akîk-i şeker-bâr

Hezâr silsile-i rehzen zi-cevr-i pür-şikeneş

Hezâr Bâbil-i efsûn zi-çeşm-i pür zi-humâr

Vefâ vü mihreş çün sabr-ı ‛âşıkân endek

Cefâ vü cevreş çün şevk-i bî-dilân bisyâr

Bereş çe gûyem beh beh tabak tâbak nesrîn

Ruheş çe hvânem bah bah çemen çemen gülnâr

Abîr-turre vü kâfûr-rûy u ‛anber-hâl

Bahâr-çehr u sanbû-kad benevşe-‛izâr

Ferişte-tıynet ü hurşîd-rûy u subh-cemâl

Melek-tabî‛at u hûrîveş ü perî-ruhsâr

Çünû ne servi der-Gatkar ne der-Keşmir

Çünû ne mâhî der-Kâşgâr ne der-Ferhâr

Saçının her telinde buram buram taze anber, zülfünün her kıvrımında nafe nafe Tatar miski.

Goncaya tuz serper guya ki bu benim gülüşümdür, lalinden şeker saçar, guya ki bu benim konuşmamdır.

Yüzü şakayık çiçeği gibi ancak güzel kokulu, dudağı akik taşı renginde ama şeker yağdıran bir akik.

Kıvrım saçları binlerce zalim gece haydutu, mest gözlerinin her bakışı binlerce Babil sihri.

Mihri ve vefası aşıkların sabrı gibi az, cefa ve cevri de onların şevki gibi çok.

Sinesine ne diyeyim ki, tabak tabak nesrin gülü, yüzüne de ne isim vereyim ki çimenlikler dolusu gülnar.

Esmer saçlı, kafur yüzlü ve anber benli, bahar çehreli, sanavber boylu ve menekşe yanaklı.

Melek yaratılışlı, güneş yüzlü, sabah çehreli, melek huylu, huri gibi, peri yüzlü.

Onun gibi ne Katgar’da ne de Keşmir’de bir selvi var. Ona benzer ne Kaşgar’da ne de Ferhar’da bir ay vardır.

Beyaz Geceler / Dostoyevski

‘’Seni seviyorum Nastenka!İşte her şey söylendi.’’

Hafız-ı Şirazi

Dedim: Çekiyorum gamını;

Dedi: Geçer gider gamın.

Dedim: Ol benim mâhım.

Dedi: Dur bakalım.

Dedim: Müşfiklerden vefa öğren.

Dedi: Pek az görülür güzellerde.

Dedim: Kapatayım bakış yolunu hayaline.

Dedi: Hırsızdır; gelir başka yoldan.

Dedim: Zülüflerinin kokusu gümrah etti alemde beni.

Dedi: Bir bilsen, o da rehber olur sana.

Dedim: Ne güzel bir hava!

Sabah yeliyle geliyor.

Dedi: Serin bir meltem;

Dilber yurdundan geliyor.

Dedim: Öldürdü bizi lal dudakların.

Dedi: Kul olmaya bak;

gözetir o kullarını.

Dedim: Söyleme kimseye, yaklaşıyor vakti.

Dedim: Gördün mü, nasıl geçti işret zamanı!

Dedi: Sus Hafız; bu keder de geçer!

Delikanlı / Fyodor Dostoyevski

"Yeryüzündeki bütün dinler, bütün ahlaklar tek bir şey üzerinde toplanır: Erdemi severek kusursuz olmaya çalışmak. İnsanın aklına; bundan basit ne olabilir, diye bir düşünce gelir. Öyleyse haydi bakalım, erdemli bir şey yapın, kusurlarınızdan hiç olmazsa bir tanesinden kaçının bir kere. Deneyin ha! İşte bu da böyle!"

Delikanlı / Fyodor Dostoyevski

"Medenileştikçe medeniyete lanet ederiz ama bunun farkında olmayız."

İlhan Berk

Bir gün Eleni'nin elleri geliyor 
Her şey değişiyor..
İlk İstanbul şiirden çıkıp yerini alıyor 
Bir çocuk ilk gülüyor 
Bir ağaç çiçek açıyor..

Cahit Koytak

“ışığın ve gölgenin dilini öğrendim,
rüzgârın dilini, 
yağmurun dilini; 
kuşları, çiçekleri, ağaçları anlayabiliyorum;
ve Tanrının onlarla
ne demek istediğini bana...

suların çağıltısını anlıyorum,
taşların sessizliğini,sazların iç çekişlerini…
ve bütün bunları damla damla seslere,
ritimlere,dizelere dökebiliyor,
tüylendirip,kanatlandırıp
turna sürüsüne,pelikan sürüsüne,
telkovan sürüsüne
katabiliyorum.

çatlayan, ufalanan,
yamaçlardan aşağı yuvarlanan,
parlayan ve göğeren kayaların,
uluyan bozkırın
ve mırıldanan kum tepelerinin,
sezebiliyorum, yerini Tanrının planında.
ve bulabiliyorum karşılığını, bütün bunların
yeryüzü oyununda,
büyük şiirinde, hilkatin.

Dağların yollarla konuşmasını;
Yolların uzayığ gitmesini
Münzevi yolcuların içinde;
Düşüncenin ayak seslerini,nal seslerini beyinde;
Ve çıtırtılarını kelimelerin
Kurtların,böceklerin çenelerinde
Seçebiliyor,çözebiliyor,defterime kaydedebiliyorum.

yazgının kullandığı bütün dilleri,
tekmil ağızları,şiveleri
okuyup anlayabiliyor,
aklımda tutabiliyorum;


bir tek kendi yüreğimin dilini,
bir tek onu...
ve Tanrının onunla bana
neler söylediğini,
neler söylemek istediğini
bir ömür boyu
gece gündüz uğraşıyorum,
çalışıyorum, didiniyorum
ama bir türlü sökemiyorum,
çözemiyorum,
anlayamıyorum,
konuşamıyorum!”

Cahit Koytak 

EĞİTİM GENÇLİK ÜNİVERSİTE / PEYAMİ SAFA

Bir yazı bizde ancak kendi malımız olan fikirler doğurmak şartıyla faydalıdır.Yazıyla okuyucunun zekası arasındaki çiftleşmeden hiçbir fikir doğmazsa,o mütalaa tamamiyle akimdir.Faydadan ziyade zarar verir,çünkü beynin yükünü çoğaltır.